اینجا همیشه زمستان است...

با قطـــــــــار بیـــــا جنــــوب و/ آنجــــــــا پیــــــاده شــو /هر کجا بابـــــونه دیـدی بـو کــن /مــــــــن اونــ جـــــام

هی روزگار ناشاد ..خبر تلخی بود .. تو خونه نشسته باشی و بهت خبر بدن که راستی شنیدی فلانی هم مرد ؟ و تو هم یک دفعه از جا بپری و با تعجب بپرسی راست می گی ؟

باورم نمیشه .. هیچ وقت نمی تونم باور کنم  یه نفر که من باهاش کلی خاطره دارم  به همین راحتی از دنیا بره .

چندین سال پیش بود که تو برنامه نیمرخ یه دفعه صدایی پخش شد که یک شعری را زمزمه می کرد :

اين روزها که مي گذرد،هر روز احساس مي کنم که کسي در باد فرياد مي زند
احساس مي کنم که مرا
از عمق جاده هاي مه الود
يک آشناي دور صدا مي زند
.....

اي روزهاي خوب که در راهيد!
اي جاده هاي گمشده در مه!
اي روزهاي سخت ادامه!
از پشت لحظه ها به درآييد!

اي روز آفتابي
اي مثل چشم هاي خدا آبي!
اي روز آمدن!
اي مثل روز آمدنت روشن!
اين روزها که مي گذرد هر روز
در انتظار آمدنت هستم!
اما
با من بگو که آيا، من نيز
در روزگار آمدنت هستم؟

چقدر این شعر به دلم نشست .. کنجکاو شدم ببینم این شعر رو کی گفته ؟ قیصر امین پور ..اسم عجیبی داشت .. به اسمش نمی خورد این قدر با احساس باشه/

و قاف حرف آخر عشق است آنجا که نام کوچک من آغاز میشود.. چقدر زیبا گفته بود .. باور کردن این که او دیگر نیست سخت است اما روزگار هیچ وقت به هیچ کس رحم نمی کند حتی اگر او قیصر باشد ..!!

این روز ها که می گذرد شادم

                                              شادم

این روزها می گذرد

                                     شادم

                                                که می گذرد

                                                                          این روزها

شادم

                که میگذرد ...

( این شعر از اخرین کتاب قیصر امین پور به نام دستور زبان عشق بود )

¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤

 تش منه کاره غم اوفتا نیله که جا بگریم..

اما پاییز برای من یاداور رنج از دست دادن عزیز دیگری نیز بود .. کسی که صدایش مرا عاشق کرد .. کسی که من همیشه افسوس می خورم چرا  دیر شناختمش ..

مسعود بختیاری ( بهمن علائدین ) برای همه بختیاری ها اسطوره ای ابدی ست ..کاش این قدر زود از بین ما نمی رفت اما روزگار ..!  

   او هميشه در خاطره ي ايل بلندم هميشه جاودانه است ...             

تو بـه دير و مو دير، كـوه وسـت به ميونه

                                          مـر خدا طاقـت بده دل هــر دمونه

شــو دراز و مـه بلد دلـم نـي گره جـا

                                        هر كي من جامو نشست دلس چي دلم با

چـــه ور اي دلـم كنم خيلـي دردمنده

                                       چـي كـــنار سـر ره پر قدس نمنده!!!

نوشته شده در سه‌شنبه ٢٢ آبان ۱۳۸٦ساعت ۱٠:٠٠ ‎ب.ظ توسط رضا.م نظرات ()

Design By : Pichak