اینجا همیشه زمستان است...

با قطـــــــــار بیـــــا جنــــوب و/ آنجــــــــا پیــــــاده شــو /هر کجا بابـــــونه دیـدی بـو کــن /مــــــــن اونــ جـــــام

شهريار كوچولو گفت سلام .

 

سوزنبان گفت : سلام !!                                                        

 

شهريار كوچولو گفت تو چه كار مي كني اينجا ؟

 

سوزنبان گفت : - مسافر ها را به دسته هاي هزارتايي تقسيم مي كنم و قطار هايي كه مي

 

بردشان گاهي به سمت راست مي فرستم گاهي به سمت چپ .

 

و همان دم سريع السيري با چراغ هاي روشن و غرشي رعد اسا اتاقك سوزنباني را به لرزه انداخت .

 

 

- عجب عجله اي دارن اينها . پي چه مي روند ؟

 

 

سوزنبان گفت : - از خود اتشكار لكومو تيو هم بپرسي نمي داند !!

 

 

سريع السير ديگري با چراغ هاي روشن غريد و از سمت مخالف گذشت .

 

 

شهريار كوچولو گفت : - برگشتند كه ؟

 

 

سوزنبان گفت :- اين اولي نيستند . انها رفتند اين ها بر مي گردند .

 

-         جايي را كه بودند خوش نمي دانستند ؟

 

-         سوزنبان گفت : - آدميزاد هيچ وقت جايي را كه هست خوش نمي دارد !

 

-         و رعد سریع السير نوراني ِ ثالثي غريد .

 

-         شهريار كوچولو گفت :- اين ها دارند مسافر هاي اولي را دنبال مي كنند ؟

 

-         سوزنبان گفت : - اين ها هيچ چيز را دنبال نمي كنند . آن تو يا خوابشان مي برد يا

 

دهن دره مي كنند . فقط بچه ها هستند كه دماغشان را به شيشه فشار مي دهند .

 

-         شهريار كوچولو گفت :- فقط بچه ها هستند كه مي دانند پيِِ    چه چيزي هستد بچه

 

ها هستند كه كلي وقت صرف يك عروسك پارچه اي مي كنند و عروسك برايشان

 

انقدر اهميت پيدا مي كند كه اگر آن را يكي ازشان كِش برود مي زنند زير گريه ..

 

-         سوزنبان گفت :- بخت يار بچه هاست .                  

                                                                            انتوان دو سن اگزو پري ( كتاب شازده كوچولو )

 

                                                                         

نوشته شده در سه‌شنبه ۱٢ مهر ۱۳۸٤ساعت ٩:۱۱ ‎ب.ظ توسط رضا.م نظرات ()

Design By : Pichak